En dan is het 9 jaar later....

Soms sta ik 's ochtends met een bak koffie in de tuin en dan dringt het ineens door: wat is er eigenlijk veel gebeurd in deze negen jaar.

Het begon met afscheid. Toen mijn schoonvader in 2020 overleed, viel er een stilte over alles heen die je niet meteen kunt invullen. Verdriet vraagt zijn eigen tempo, en ondertussen ging het leven gewoon door: de verbouwing waar we al zo lang van droomden kwam op gang, met alle stof, chaos en eindeloze keuzes die daarbij horen. We hebben er soms van gevloekt, en achteraf zijn we er stiekem trots op dat we het samen door zijn gekomen.

De kippen zijn er niet meer. Dat hoofdstuk is ergens onderweg afgesloten. Niet zonder weemoed, want ik mis hun gescharrel nog regelmatig. Maar wat we ervoor terugkregen, is misschien wel het mooiste cadeau van deze hele periode: in 2022 kwam Pukkie ons leven binnenwandelen. Een Roemeens rescuehondje, een teefje met ogen waar je zo in verdwaalt. Willem, inmiddels bijna tien en dus officieel onze wijze oude heer, accepteerde haar na het gebruikelijke gesnuffel en gegrom alsof ze er altijd al bij hoorde. Die twee samen op de bank, ik kan er nog steeds geen genoeg van krijgen.

Pascal en ik zijn fanatiek gaan fietsen en sporten. Niet uit moeten, maar uit willen. Het is een van de dingen die ons door alle drukte heen overeind houdt: even niets, even bewegen, even alleen de wind en je eigen ademhaling.

En dan de tuin. Onze tuin. Pascal heeft met zijn eigen handen een pergola gebouwd waar de druiven inmiddels overheen kruipen alsof ze er altijd al wilden zijn. Daaromheen is langzaam een kleine wereld ontstaan: een kruidentuin waar ik elke avond wel iets uit pluk, fruitboompjes die nog jong en eigenwijs zijn, en als kroon op ons werk een grote moestuinbak, óók door Pascal zelf gemaakt. Elke keer als ik er langs loop denk ik: hier zit zijn liefde in.

Negen jaar. Verlies, herrie, hamerslagen, hondenpoten, fietskilometers, eerste oogsten. Geen rechte lijn, eerder een pad dat zichzelf onderweg uitvindt. Maar als ik nu om me heen kijk: Willem in z'n mandje, Pukkie ergens een sok aan het verstoppen, Pascal in de keuken dan denk ik: we hebben iets moois gemaakt. Echt iets van onszelf.